Interview met Angelo door Aster Fliers 14 september 2009
Ik heb voor mijn buurman gekozen omdat hij altijd langs mijn raam loopt en er dan telkens weer anders uitziet, maar altijd even stijlvol. Hij kleedt zich (als het niet ‘s avonds laat is en hij nog even de hond uitlaat in trainingsbroek) vaak expressief, soms heeft hij een grote koptelefoon op, dus het leek me een goed plan om hem te interviewen. Ik dacht dat er sowieso een reden achter deze kledingstijl moest zitten.
We beginnen over brillen, Angelo heeft -8, en hij heeft in een duister verleden bij een opticien gewerkt. Hij is dus de trotse bezitter van 6 verschillende brillen, de meeste groot, donker en kunststof.
Ik wist toevallig via via dat er sprake was van een sokkenobsessie, en het blijkt dat Angelo voornamelijk damessokken draagt. Op de foto is te zien dat de sokken misschien wat kort zijn voor, maar ook veel gekleurder dan de meeste herensokken. Herensokken zijn volgens hem saai.
Tijdens het interview komt Angelo’s neef toevallig binnenlopen, hij was al eerder onderwerp van gesprek omdat een aantal van Angelo’s tattoo’s door hem gezet zijn. Het begon met een relatie die over was en een wat ongelukkig moment in zijn leven, en toen dacht hij “Maar ooit komt het sowieso goed met mij”, en toen heeft hij “Someday” op zijn bovenarm gezet. Het kaarsje was een van de vroege werken van zijn neef. En zo werd het al snel een beetje een gewoonte. Op de vraag of hij het niet erg vindt dat dat allemaal minder strak wordt als je ouder wordt, of dat het dan niet meer bij hem zou passen, antwoordt Angelo dat dat er dan ook bij hoort.
Zijn neef vertelt dat ze hun kleding (en bijvoorbeeld het horloge van Angelo dat je op de foto ziet) op Ebay kopen, omdat ze bij winkels als de H&M niet altijd de dingen vinden die ze echt mooi en leuk vinden. Het is alleen geen bewuste keuze geweest voor een bepaalde stijl, het rolde uit skaten in hun tienerjaren.
Veel mensen verwachten bij Angelo geen tattoo’s, omdat hij heel erg beschaafd overkomt. Hij komt niet echt ruig over, en dat associëren veel mensen nu eenmaal met tattoo’s. Op het eerste gezicht is dat een contrast.
Ik heb nog gevraagd of hij niet stiekem een vermomde stijlnicht was, omdat hij er altijd heel kleurgecoördineerd bijloopt, maar dat ontkenden beide mannen stellig.
Hij zou heel erg goed tussen sommige groepjes op de kunstacademie passen. En de halfgeschoren look is dan ook niet uit hippigheid maar meer uit gemak, net als het knotje. Zijn oorknopjes (van die grote die je zo in een groot rondje sandwiched, waarmee je je oor oprekt) heeft hij uitgedaan omdat iedereen ze plotseling had. Maar Angelo en zijn neef verzekeren me dat ze niet echt letten op mode en er over een jaar of 10 nog bijna hetzelfde bij zullen lopen, en dat het eigenlijk alleen maar gaat over of iets leuk is of niet.
Over de baard is een mooi verhaal. Angelo en zijn neef hebben vanaf hun 12 een diepe wens om een hele grote mannenbaard te hebben. Een beetje zoals Che Guevara kan ik me voorstellen. Alleen hebben ze allebei nooit de benodigde baardgroei gekregen. Dat schiep een band, maar eigenlijk zijn ze naar eigen zeggen nog steeds een poging aan het doen om een echte baard te kweken.
De dingen uit het interview die me het meest intrigeerde waren de tegenstellingen tussen het netjes verzorgde, en de tattoo’s. Ik bedacht me dat je dit in meerdere lagen op kan delen. Ook, omdat ik al snel na ging denken over de vergankelijkheid van een lichaam, lijkt het me mooi om acteurs van verschillende leeftijden te nemen. Want tattoo’s benadrukken dat soort dingen nu eenmaal, als niet alles meer helemaal strak is.
De voorstelling die ik voor me zie is fysiek. Ik zou meer richting dans gaan dan een voorstelling met tekst bij deze look te gaan zoeken.
Ik zou klassieke balletdansers nemen, jong en oud, man en vrouw. Daarmee zou ik een stuk maken dat een combinatie is tussen klassiek ballet, en dan vooral het Romantische, de oude Ballets Russes, en moderne dans. Voor de moderne dans is het belangrijk om het aards te houden, zo basaal mogelijk, misschien met het stampen van ritmes.
Ik zou beginnen vanuit klassiek ballet, mensen in pak aankleden, donkere dansschoenen, alle haren in een los knotje, dames in kokerrok om een uniform beeld creëren. donkere broeken, donkere shirts, grote brillen.
Onder de “pakken” zit een laag kleur. Het kan met bodypaint, maar mag ook met panty’s. Ik twijfelde eerst of ik op iedere acteur een Lichtenstein zou schilderen, omdat Angelo’s tattoo’s doen denken aan strip. Het zijn namelijk strak omlijnde tattoo’s. Maar beter lijkt het me om met kleine figuren, uit de popcultuur, in meerdere stijlen te werken.
Het spannende lijkt me dat je tattoo’s altijd bij je draagt. Je kan een t-shirt nog uittrekken, maar als je eenmaal bent ondergeschilderd, ben je dus nooit meer zoals je in eerste instantie geboren bent. Er zijn stukken huid die je nooit meer kan zien. Dat is met andere decoraties als piercing natuurlijk ook zo, maar tattoo doet mij door de kleuren en het direct op de huid zitten denken aan kleding. Het zou heel spannend zijn om mensen uit te voeren vanuit een aantal primaire kleuren, en daarop verschillende figuren uit te beelden Denk in dit geval aan die kaars, maar bijvoorbeeld bij het blauwe kostuum zou ik voor heel veel smurfen gaan, en dan ziet de eerste rij dat, maar achterin lijkt het een ingewikkeld kleurenpatroon. Het lijkt me vooral werken omdat de eerste twee rijen goed moeten kijken wat hier aan de hand is, en de rest van de zaal denkt dat ze naar kunst met de grote k kijken, maar dat er dan naar zoiets plats als de smurfen wordt gekeken. Als mensen dan alleen nog het patroon zien, doen de smurfen er zelf ook niet meer toe als wezens, maar hebben ze een andere functie gekregen binnen de voorstelling/de kunst. Als je vervolgens verschillende mensen met elkaar laat dansen, dan ontstaan er ook binnen die kleuren een contrast.
Omdat ik geen verstand heb van choreografie, zou het van mij ook een impro-voorstelling mogen zijn, maar ik zou 1 oud koppel, rond de 60, in koppel in de 30 of 40, en een koppel van 18 a 20, op hetzelfde toneel willen zetten en die dan een “gesprek” aan laten gaan in de dans. De kostuums moeten stretchen en aangepast zijn op dans, maar wel formeel genoeg zijn om nog op een pak te lijken.
Bij het theoretische verhaal hierboven heb ik voorbeelden toegevoegd, zodat alles wat duidelijker wordt.
Ik wil het stripachtige en tijdelijke van de tattoo’s combineren met het zwarte en tijdloze in de kostuums.
Foto's drag:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten